Français
Let op: opent in een nieuw venster AfdrukkenVersturen

Het spijt me je te vervelen...

Dit is een open brief van de acteur Philippe Torreton aan de in 2010 overleden protestzanger Jean Ferrat, brief van 24 april 2012 tussen de eerste en tweede ronde van de presidentsverkiezingen.
De brief, tegelijk een aanklacht tegen het Frankrijk van Sarkozy en een ode aan het Frankrijk van daarvoor, verwoordt op onnavolgbare wijze mijn gedachten over mijn nu sinds tien jaar nieuwe vaderland.

Jean Ferrat
Jean,

Ik zou je met rust willen laten, in ruste in deze gekozen aarde. Ik zou willen dat je warme stem nu alleen nog zou dienen om de jonge scheuten in het vroege voorjaar te koesteren, het bewijs: ik was nog niet zo lang geleden in Antraigues en ik heb de bedevaart naar je graf niet willen maken. Rust is heilig!

Het spijt me je te vervelen, maar de situatie is ernstig, Jean. Ik weet niet of daar waar je bent je alleen maar de Figaro krijgt zoals in hotels die niets weten van het debat van ideeën, ik weet niet of je alles ziet van daarboven, of dat je slechts de koppen krijgt van de overheidsvriendjes- en bankierskranten om je op de hoogte houden, maar de situatie is ernstig!

Jean, luister, luister naar ons, luister naar dat Frankrijk dat je zo goed hebt bezongen, hoor haar barsten, hoor haar kreunen, dat Frankrijk, dat zich kapot werkt en ’s avonds uitgeput naar huis gaat, dat de fouten van de machthebbers betaalt en herstelt met haar bloed en haar spaarcentjes, dat sterft op het werk, van wie de longen beschadigd zijn, dat gewond raakt, dat managementmethoden ondergaat, dat zichzelf in brand steekt ten aanschouwen van zijn collega's van kantoor, dat zich drugs inspuit, aan wie voortdurend gevraagd wordt zich in te spannen terwijl haar zenuwen al versleten zijn als een dun draadje, dat bij bosjes ontslagen wordt, dat afgericht wordt door richtlijnen, dat van uitgehongerde of prostituerende studenten, dat opgejaagd wordt zoals anderen in andere tijden die jij hebt bezongen, dat van hen die al weten dat het beste van het leven niet voor hen bedoeld is, aan wie meerdere keren per dag zijn papieren gevraagd wordt, dat van armlastige ouderen waarvan het lijf de tekenen van de arbeid nog draagt, dat van vluchtelingen in eigen land die buiten leven en die wordt gevraagd bij vrieskou niet hun huizen te verlaten, dat Frankrijk dat kiespijn heeft, dat scheurbuik en mazelen opnieuw uitvindt, dat Frankrijk van kippigen die te arm zijn voor een nieuwe bril, dat Frankrijk dat huilt wanneer het kaartje voor de metro duurder wordt, dat bij gebrek aan overvloed het noodzakelijke ook niet meer doet ...

Philippe TorretonJean zing weer iets, ik smeek je, jij die al aan D'Ormesson verweet te hebben verklaard, toen al in Le Figaro, dat er een sfeer van vrijheid zweefde boven Saigon, hoor je in deze verkiezingscampagne dat sinistere gekrijs van Guéant die durft stellen dat niet alle beschavingen gelijkwaardig zijn? Wie kan het nu zingen? Niet de Franse rock, die zich verkwanseld heeft aan de Eerste Dame van Frankrijk.

Schrijf iets ter eren van Serge Letchimy die het aandurfde om het Franse volk te zeggen aan welke school Guéant en al degenen die hem steunen behoren!

Jean, de huma wordt niet meer verkocht aan de ingang van de metro, Bolloré heeft de markt ingepikt met zijn gratis krantjes. Om geïnformeerd te worden, net als de strijders van 14/18 die niet in propaganda geloofden, moeten we nu zelf terug naar de bron gaan, moeten we zoeken in de blogs ... Jij zou daarover gezongen hebben, zelfs bij Drucker, over die kleurloze pers, over die poppenkast-journalisten die zich door het Elysée laten machtigen met de eer om voorbereide vragen te stellen aan de president, jij zou sobere en pittige rijmen voor ze bedacht hebben, die goed verkocht zouden worden ...

Jean, geld stinkt, nog steeds, jij weet dat, het is onder andere besmeurd met bloed door Franse ingenieurs. Het recht vindt slechts stapvoets zijn weg dankzij de moed van enkelingen, en men durft lessen te geven over beschaving in de wereld ...

Jean, in Duitsland is er nog maar een euro per uur verschil met dwangarbeid, en de werkloze is schietschijf, beledigd, verdacht. Hongarije hijst weer zijn zwarte zeilen gezwollen door de stinkende adem van de uitlatingen van het populistische "complexloze" rechts.

Jean, de bergen bloeden, zijn witte goud druppelt in de kolken van modder, de mensheid sterft door zijn koolstofrijke en bestraalde mest, de kip is niet meer met hormonen maar met antibiotica en transgene maïs besmet. En milieuactivisten weten nog steeds geen politiek te bedrijven. De boer is dood en het is niet het circus van de Salon de l’Agriculture dat het tegendeel zal bewijzen.

De cowboys lieten ook de laatste Indianen in circussen optreden. De boer is een werknemer die verantwoordelijk is voor de tuinen van de voedingsindustrie. Zegt men hem te snijden dan snijdt hij, zegt men hem zijn veestapel te doden dan doodt hij, zegt men hem zich in de schulden te steken dan doet hij dat, zegt men hem te spuiten dan spuit hij, zegt men hem rechts te stemmen dan stemt hij rechts ... Afgelopen de boerenopstanden!

Jean, de Commune houdt niet op te worden afgeslacht elke dag die voorbij gaat. Wanneer zingen we weer "le Temps de Cerises"? Zij wilden het volk geschoold, en nu willen ze het onderworpen, dienstbaar, beschimpt als het zijn baan verliest, bespot als het met pensioen wil gaan, gekort als het ziek wordt ... Hier wordt de openbare school afgeslacht, ze zetten liever een priester voor de klas, voortreffelijkheid laten ze van het toeval afhangen, ze jagen op criminelen bij de jongste jeugd maar ze bespotten kennis en cultuur...

Jean, ik ga weer, sorry dat ik je gestoord heb, maar mijn land gaat verloren en net als jij hou ik van dit Frankrijk, ik hou druipend van woede en vermoeidheid van haar, ik hou van haar schorre stem, schor van het te vele strijden, ik hou compromisloos van haar, veeleisend, ik hou van haar als ze straat op gaat of naar de wapens grijpt wanneer ze beseft dat ze uitgebuit wordt, wanneer ze de waarheid ruikt zoals je zweet ruikt, wanneer ze de Pyreneeën oversteekt om haar Iberische broer te ondersteunen, wanneer ze zichzelf inzet voor de armere dan zichzelf, wanneer ze zichzelf oproept in de winter van ‘54, of in ’40 bij het aanbreken van de zomer. Ik hou van haar wanneer ze universeel wordt, wanneer ze als eerste in beweging komt zonder te weten of de anderen zullen volgen, wanneer ze zich alleen met zichzelf vergelijkt en haar moraliteit en waarden put uit de offers van de doden ...

Jean, ik zou je zo graag goed nieuws kunnen aankondigen in mei ...

Ik omhels je. Philippe Torreton

PS: Er is een zanger - een maatje van de president - die zich in dienst stelt van het grote doel van werving van alle aard, die net als jij zingt en een lied zingt ter eren van jou. Luister niet, het is om te kotsen.

Facebook
Youtube
GELAUFF.COM